Onder de lakens

XVIII


Je gaat de droogkamer binnen. Je loopt onder de lakens door: het geruis
op je rug. Je trekt de zijden onderjurk aan en schuifelt voortdurend voor
de spiegel. Je glimlacht, en je glimlach keert naar je terug en plakt zich
koket op je lippen. Je maakt je op en je beeld doet je na. Je bedreigt haar
met je lippenstift en je oogpotlood, maar ze blijft je nadoen. Vervolgens
trek je haar contour na op het glanzende oppervlak. De spiegel barst:
het verstrooide hoofd. Talloze plakplaatjes bedekken je. Je voelt je licht,
je verheft je in de lucht. De mensen blijven staan en kijken, de ogen wijd
open: boven de stad, een vlieger met lange staart en dikke wenkbrauwen.


© Doina Ioanid




- uit het Roemeens vertaald door Jan Mysjkin -


In: Doina Ioanid Het juffertje van marsepein, Rotterdam, Douane, 2011 - met vertaling en
nawoord van Jan H. Mysjkin

Landschap

XXIII




Jouw sporen, daar, in het bed, terwijl je naar de wasbak gaat. In de poriën, druppeltjes zweet. Je neemt water in je handpalm en verwijdert ze.
Terug, ga je op het bed zitten: je lichaam boven op je oude vormen. De
golven van het laken omringen je. Je hoort het gekabbel. Ondertussen
heeft je voet de plooien in de deken gladgestreken, zodat het water zich
terugtrekt. Grote bloemen bedekken nu het bed. Eén ervan gaat open: op
de rotsen, piepklein, slaapt een vrouw. Maar het landschap wordt nauwer,
de bloem gaat dicht en verdwijnt tussen de vouwen. De gil van de vrouw
weerklinkt op de muur tegenover en versplintert. Tussen de ijspegels van
cement komen grijze vogeltjes tevoorschijn, met poten van katoendraad.
Je sluit je ogen: platgedrukt door de oogleden, slaan de vogels waanzinnig
met hun vleugels en smelten vervolgens zonder spoor achter te laten. Je
hoort de bel en je voelt hoe de morgen zich om je heen oprolt.


©  Doina Ioanid



- uit het Roemeens vertaald door Jan H. Mysjkin -



Oorspr. prozagedicht nr. 23 uit Duduca di marţipan (Boekarest, 2000)

In: Doina Ioanid Het juffertje van marsepein, Rotterdam, Douane, 2011 - met vertaling en nawoord van Jan H. Mysjkin

Doorzichtige vleugels

XXV


Ik zie je in de vensterruit: je haar gekapt als een helm, de wallen onder je
ogen. Het wachten groeit ορ je schouder als een bochel, barst na enige
tijd en verspreidt een wolk van libellen in het rond. De dοοrzichtige
vleugels spartelen οp je gezicht.
  De roerloze acacia's onder de zomerzon. Je steekt je hand uit naar het
glas water. De druppels rollen over de vloer als kralen. Het lawaai ervan
verpulvert de stilte. Het poeder gaat liggen οp de meubels. Dan stelt het
tafereel zich weer samen.


© Doina Ioanid




- uit het Roemeens vertaald door Jan H. Mysjkin -



Uit: Doina Ioanid Het juffertje van marsepein, Rotterdam, Douane, 2011 - met vertaling en nawoord van Jan Mysjkin