donderdag 13 augustus 2009

Wat overbleef

WISKUNDE


Nee, zo stoer hoeft niet, tenslotte
moet ik het nu weer allemaal zelf doen. Ik trek mij af.
Het lijkt wel een hele bewerking, een
aftrekking inderdaad, ik trek mij af
van wat ik was met jou,
ik hou alleen mezelf over.

*


HOTEL EDEN


En 's nachts gingen we naakt zwemmen, we zwommen
onze namen op het water, ik zwom An in twee
grote letters, jij zwom uitgebreid aan de naam
Herman, en met de gouden maan eroverheen
leek het wel of we onze namen definitief
genoteerd hadden op een van de gewijde bladzijden
van het Boek.

Nadien kuste ik de waterdruppels
van je gezicht, voorzichtig één voor één
zoals een pointillist toetsjes aanbrengt
op zijn doek 'Naakte vrouw bij maanlicht',
en in geen enkele vergelijking pasten je
borsten zo mooi als in mijn handen.

En in bed, ik kwam al van ver aan-
gerend declamerend 'Hier Ruk Ik Aan
Met Een Erectie Als Een Pompiersladder
Om Jouw Brand Te Blussen' en we lachten
en wat maakten we een leven

dat we negen maanden later
Tomas zouden noemen.

*


NOG EEN GELUK DAT


Nog een geluk dat

Zoals met de gek uit het grapje
die zich voortdurend met een hamer
op het hoofd sloeg, en naar de reden gevraagd, zei:
"Omdat het zo prettig is, als ik ermee ophou" -
zo is het een beetje met mij. Ik ben ermee opgehouden
je te verliezen. Ik ben je kwijt.

Misschien is dat geluk: een geluk bij een ongeluk.
Misschien is geluk: Nog een geluk dat.
Dat ik aan jou kan terugdenken, bv.,
in plaats van aan een ander.


Herman de Coninck


Drie gedichten uit:
Herman de Coninck Zolang er sneeuw ligt. Brugge, Orion/ Desclée de Brouwer, 1975.

Sterk door persoonlijke ervaringen beïnvloede dichtbundel van De Coninck, vier jaar na de dood van zijn echtgenote.

De begeerte vermoord


PUNTJES


Met natte vinger
schrijf ik in de
perzikdonzen haartjes
van je zachte huid.


je kronkelt anders
dan je kreunt
bij de klinker ah
dan bij medeklinker zet


liefst schrijf ik
kleine ies en jees
om van de lange ijen
maar te zwijgen.


Omwille van
de puntjes
erbovenop.




Ivo De Keyzer



*


BIJ AFWEZIGHEID


Mijn lief, ik heb je al te lang gemist
en 't onbestemde moet tenslotte wijken
voor zekerheid; want aan het eind kan blijken
dat niet een god, maar slechts het lot beslist.

Ik vraag me af of ik mij heb vergist,
of niet de jaren, maar wijzelf verstrijken:
terwijl de dagen op elkaar gaan lijken
wordt mijn verlangen stilaan uitgewist.

Gedachten die alleen jou toebehoorden,
hardnekkig als de mist rondom een pier,
ze druppen in de vorm van koele woorden

als regen op dit blanco vel papier.
Zo ben ik de begeerte aan 't vermoorden
en blijft een deel van ons voor altijd hier.


Jan Doornbos



*



GELUIDLOOS



Als je had geschreeuwd geroepen
had ook niemand het gehoord
je zei het haast onhoorbaar
geluidloos in mijn oor

Hoog de bomen laag het water
mild gekabbel licht geruis
vogel riep zijn vrouw
de rest was stilte

Lijf aan lijf stonden wij
je zei het zonder klank
hier? nu?
ja

Ik voelde dat je lachte
toen ik geen beletsel vond
onze lijven zakten en
het mos was zacht en vochtig

Als je had gekreund gezucht
had ook niemand het gehoord
je bewoog alleen je lippen
sloot je ogen
zei het zonder het te zeggen.


Hans Hamburger



Drie gedichten in:
Distelbloemen - uit noord en zuid en elders (bloemlezing, samenst. Iris Van de Casteele), Brussel, De Distel, 2002

Stuk brood



DE ZONDE



Je bent nog een kind maar je lendenen
liggen als een ster te stralen.
In het gedimde buigen van je vlees
in zijn toppen en zijn dalen,
als het het niet je heupen zijn dan
zullen je schouders je verraden;
als een glimlach die je niet verbergen kunt
bekijk ik je van top tot teen.

Ik bekijk je en kan er niet meer tegen,
bij de minste of geringste beweging
- alsof er een zandkuil instort -
begint mijn levenskracht te beven.
Je bent nog zwak. Ren voor je leven
voor ik je overrompel. Je hoofd
maakt nu een knik vooruit
als ik de eerste slag uitdeel.

De menigte van mijn verloren jaren
springt hebberig op je lichaam,
een massa uitgehongerde stokken
wil je overmeesteren.
Mijn nachten! Het geroer der nachten
altijd bevroren of bevend
alles haalt nu naar je uit alsof
je maar een stuk brood bent.

Ze breken je jonge broze vuistjes
en halen je ribben neer,
het genot dat ze in mij nooit vonden
zoeken ze nu in jou, geen wonder:
ze zoeken hun verloren kindertijd
de vergeten en stralender jeugd.
Ze kleden je uit en smijten je weg
als een lege, opengescheurde zak.

Is dat wat er nog van je over is voor mij?
Ik bekijk je verbaasd om te zien waar
je schouders zijn, die mooie schouders
al was het maar een vluchtig spoor ervan.
Mijn handen trillen van het verlies
in de leegte van de stille lucht.
Ben jij degene die vermoord is en ik,
ben ik nou echt je moordenaar?



© János Pilinszky (1921-1981)


- uit het Hongaars vertaald door Martijn Benders -

woensdag 12 augustus 2009

Verse bril



EEN HALVE DUITSER


mijn vader is een echte hollander
mijn moeder duitse van geboorte
dat maakt van mij een halve duitser

vooral toen ik in 1949
zes jaar oud
naar de lagere school ging
vier jaar na de oorlog

tegenwoordig zou je zeggen
dat mijn uitgangspositie
voor verbetering vatbaar was

als ik toen recht had gehad
op één telefoongesprek
dan zou ik een advocaat
hebben gebeld


ik moest het doen
met zes brillen
waarvan er elke dag
een van mijn kop werd geslagen

de dames uit de werkplaats
van de opticien
vonden mij aardig
gaven mij limonade en dropjes
brachten mijn gezicht op orde
en zetten mij een verse bril op

thuis vonden ze
dat ik wat minder fanatiek
moest voetballen


© Hans Wap


Uit: Hans Wap De laatste lemming, Varik, De Weideblik, 2008

Regels in ijzer



Ga nu maar liggen liefste in de tuin,
de lege plekken in het hoge gras, ik heb
altijd gewild dat ik dat was, een lege
plek voor iemand, om te blijven


Rutger Kopland




Door het park gewandeld en hier
blijven staan.

Waarom, nou ja, we weten van elkaar
waarom, allebei denken we: jij
jij bent het.

Hier blijven staan om die ander
aan te kijken, te kussen.


Rutger Kopland


Tweemaal een kort gedicht van Rutger Kopland in ijzer. Een project van kunstenaar Cees Kant, te zien in de Steile Tuin van het Sonsbeekpark te Arnhem.
'Ga nu maar liggen liefste'  is gedicht nummer XIV uit de bundel Een lege plek om te blijven (Amsterdam,Van Oorschot, 1975). 'In het park' is afkomstig uit Koplands Over het verlangen naar een sigaret (Amsterdam, 2001). Beide verzen zijn ook opgenomen in Rutger Kopland Verzamelde gedichten (Amsterdam, 2006, 2e dr.)
Het gedicht Een Lege Plek op gietijzeren plaat is ook enige tijd gebruikt bij huwelijksaankondigingen op de stenen van het stadhuis van Mechelen (B.)

- met dank aan Flickr. com en Marga van Dongen

Onhandig



(Viajar nos seios. Embaixo.)


Reis over de borsten. Omlaag.
Achterlangs.
Als ik verder ga,
wie houdt me vast?
Als ik het hierbij laat,
wie brengt me tot rust?

Twintig jaar later kom ik
weer door de Peixoto-buurt,
getuige van onze rendez-vous,
die vandaag niets meer weet,
van dit onhandige gedoe.


© Carlos Drummond de Andrade

Uit: C. Drummond de Andrade De liefde, natuurlijk / O Amor Natural (gedichten) - vert. uit het Braziliaans-Portugees door August Willemsen. Amsterdam/Antwerpen, De Arbeiderspers, 1992

Organisatie van de hel



SHELL PERNIS, 1959


Wat wil je weten?
Ja hier brandt de eeuwige vlam

van kapitaal en arbeid.
Er is veel studie nodig en liefde

om de hel te organiseren.
Kijk hoe ze binnen de poorten stromen

de koelakken van de eilanden
de lefgozers uit de achterbuurten.

Ze koken inwendig van onrecht
en hebzucht, zolang ze hun psalmen

zingen, hun clubliederen
blijven de schoorstenen roken.

Hier heb je een pas.
Je bent nu binnen.


Rien Vroegindeweij


Uit: Rien Vroegindeweij Gemengde berichten. Amsterdam, Nieuw Amsterdam, 2006.
Ook opgenomen in Rien Vroegindeweij Later wordt alles echter - Een keuze uit de gedichten 1973 - 2009.
Amsterdam, uitg. Nieuw Amsterdam, 2009.

dinsdag 11 augustus 2009

Verlovingsjurk


OMA'S MEMO



zij ruimt de rommel op die niet meer dient:
een fotolijst, een hoornen bril,
verlovingsjurk van anno dertig,
de prullenkraam van een bestaan
dat eens vol meesterwerken was.

haar mooiste meesterwerk ben ik,
haar mausoleum voor een dochter,
de hare, die mij baarde en toch stierf,
de missing link die ons verbindt,
gemis dat vlees werd, stof en as.

uit alles blijkt dat zij zich traint in blijven,
in voortbestaan, inpakken van wat was.
en met een stem vol moederschap
laat zij een opdracht aan de planten na:
wees daar, eis water, als ik niet meer ben.

alles wat weerloos is en eindigt
verdient een voortbestaan. geen ding.
zo eindigt ook haar kunstgebit
met gouden stift, dat nu nog elke avond
in een glaasje gaat, straks in een kist.



Luuk Gruwez


Uit: Luuk Gruwez Dikke mensen, Amsterdam, De Arbeiderspers, 1990

Rilke & Hölderlin


IN HOGER SFEREN


Als ik een vrouw ontmoet met een intelligent gezicht,
een edel gevoelig profiel en beschaafde manieren,
met poëziebundels van Rainer Maria Rilke en Hölderlin
en een altviool onder de arm,
dan denk ik meteen aan neuken.



©
Hans Dorrestijn


Liedtekst uit:
DLP, Depressie-Elpee van Hans Dorrestijn (Hilversum, VPRO, 1987)

maandag 10 augustus 2009

Ruimte




hoe
als je je
met zorgeloosheid
kon omringen
en dat dat
je ruimte
was


BERT SCHIERBEEK

Wie het is


GESPREK



Ze kijkt me vragend aan
je zwijgt zegt ze en waarover

inderdaad waarover zwijg ik
en ik begin te zoeken naar
een antwoord

ik kijk voorbij haar gezicht
naar de muur en van de muur
naar het raam en van het raam
naar mijn handen in mijn schoot
en weer terug naar haar gezicht

ze kijkt mij nog steeds aan
ik hoor de stilte in haar kamer

ik zou willen zeggen dat ik zwijg
over mijzelf want ik weet niet
wie dat is


© Rutger Kopland


Uit: Rutger Kopland Toen ik dit zag, Amsterdam, Van Oorschot, 2008

zondag 9 augustus 2009

Haas met hoed


NU HET NOG LICHT IS


Nu het nog licht is zou ik graag
een ander willen zijn, een haas
die zich een hoed opzet en man wordt.
Door spiegel wil ik gaan, raadsels
van aangezicht tot aangezicht
bezien, en weten dat ik niet alleen
een haas ben maar in 't licht van deze
spiegeling een man met hoed, een ander
dan men kent, niet bang voor jagers
of voor strikken, mijn eigen jagers zelfs
mijn eigen strik verschijnt daar
in het lacht als man met hoed.



©
Tom van Deel


Uit: Tom van Deel Nu het nog licht is. Amsterdam, Querido, 1998

Koolwitje



Heights are not to look from, but to look at.

- Chesterton



In de tuin, in Spekholzerheide,
waar ik schuchtertjes gejaagd
voor het eerst een vlinder ving

(onder een zakdoek die ik wierp)

(hij zweeft het koolwitje langzaam nader, alsof het hem nooit lukken gaat)


(ik liet hem vrij, daar fladdert hij:

flardje leven uit textiel,
zoals een lichaam dat zich hult

in ziel)

stap ik met vader tussen de aardappelplanten rond,

de blik gericht op bladeren en grond,
'kolerabele kevers' in de mond,
vaders etymologie.


De kevers knagen haastig. 1954. Ik kan een beetje lezen. Vader doet de

kevers in het papieren zakje waaruit hij zojuist zijn laatste sigaar heeft
gehaald. Die heeft hij op de tuinmuur gelegd.

Sigaren koopt hij los, op zaterdag, nooit meer dan vijf. Bij Sigaren-
­magazijn Van den Broek. Hofnar. Ernst Casimir. Schimmelρenninck. Ik spaar de
bandjes.

Οp de sigarenzakjes staat een rebus. Hij heeft me geleerd hoe je zo'n ding

moet oplossen. Tekeningen worden letters. Uit het gat in de muur valt
de t. Het paard wordt er 'naar' van. De den verliest een n(aald). Stieren
veranderen in mieren, de geit stinkt naar gij. Uit de snelle luipaard kruipt
een luiaard.

De rebus op het zakje waarin de coloradokevers verdwijnen, heb ik niet

gelezen. De larven en de eitjes, die vader met een lucifer van de bladeren
schraapt, gaan met de kevers mee.

Het is geen groot stuk tuin, en de plaag is te overzien. Kort na de oorlog
was het pas erg, zegt vader. Toen was jij één jaar. Hij maakt een vuurtje
van wat kranten en droge takjes. Dan gooit hij het sigarenzakje in de
vlammen. We stampen onze schoenen schoon op het tuinpad van cement
en gaan onze handen wassen in de bijkeuken. Vader steekt zijn sigaar op.

Wiel Kusters


Gedicht 4 uit de cyclus Na de oorlog, kleine lettertjes
in: Wiel Kusters Zielverstand, Amsterdam, Em. Querido, 2007.

Ik zag ze niet


LEO HERBERGHS ACHTERNA


zes koeien zag hij
ik keek mee
ik zag er drie

de sloot
ging aan mij voorbij

ik zag ze niet


* * *

verbrande veren
verschroeiend hooi

om nog te zwijgen
van hetgeen
de keel dichtsnoert

die van hem
ook die van mij


* * *

wind
hemel
wolk

niets dan
lucht

groot
geschreven



* * *

één regel werd nooit
nagesproken

hij ligt waar hij lag

op zijn rug
tussen twee

waar tussen



Iris Van de Casteele

Asunción, 08.08.2009

Waar ik je denk


ZUILICHEM, 7 AUGUSTUS 1671

bij een tekening van Constantijn Huygens jr.


Onvindbaar als je bent,
moet je zijn waar ik je denk.

Bijvoorbeeld te Zuilichem
in de diepten van deze prent,

driehonderd jaar geleden
getekend door Huygens' zoon.

Twee mensen staan doodgewoon

(lees doodstil en sprakeloos)
in dat bevroren heden,
op de voorgrond. Op een landweg

gezien vanaf de Waaldijk,
zodat je over ze heen kijkt
naar wolken boven hun hoofd,
in de witte lucht stilgezet.

Achter hen daken. Rook

roerloos op schoorstenen.
Binnen het dorp verdwenen
wil ik dat je loopt.
Enig teken van leven

zolang de taal het gelooft.


Willem van Toorn


Uit: Willem van Toorn Gulliver en andere gedichten. Amsterdam, Querido, 1985

Ooglap


A HAPPY CHILDHOOD




Vergeet je wel eens je vaders klok op te winden?
ja, ik vergeet wel eens mijn vaders tijd te te vergeten

draag je wel eens een strohoed een ooglap een
vadermoorder? *
nee, ik draag een gedicht op, een zomer van bladgoud

schrijf je wel eens de laatste lippen om te verwoorden?
ja, ik ontcijfer een kus van bemodderde rozen

loop je wel eens door gras dat nodig gemaaid moet?
nee, ik sta stil in gras dat niemand gezaaid heeft -



© Gerrit Kouwenaar



Uit: 'Uit: Gerrit Kouwenaar Totaal witte kamer, Amsterdam, Querido, 2002. 


*) Een 'vadermoorder' is een ouderwets, stijf hoog boord met uitstekende punten dat vroeger veel door mannen onfrt korte jasjes werd gedragen

zaterdag 8 augustus 2009

F*** off ! - Mink (1950 - 2009)



PAARS OVERHEMD
(One night in eternity)

In memoriam Willy ‘Mink’ DeVille (1950 – 2009)

Backstage loeide de zon aan.
De hele dag schroeide het, als
De saté, die we doofden met
Koude bieren. Zo kwam hij

Voorbij in bleek mager lijf en
Paars overhemd. Op weg naar
Zijn caravan. De naald wachtte.
‘Fuck off’, siste hij naar me.

‘I am a Dutch poet and admire…’
De uitgestoken hand, die ik
Schudde en de korte zin:
‘I have a great respect for poets.’

Magdalena had hem zichtbaar
Gekust. En wij zwierven door
Spaans Haarlem, rozen
Krans in ondergaande zon.

Paars overhemd, dat ik kon
Dragen, dat in mijn kast hangt.
Het manchet omgevouwen. Was
Ik er in Berlijn maar bij geweest.

Hans van de Waarsenburg

(ongepubliceerd)



Willy 'Mink' DeVille, pseudoniem van William Borsay, is op 58-jarige leeftijd overleden in New York.
De Amerikaanse musicus, zanger en liedjesschrijver leed sinds enige tijd aan pancreaskanker. In de punkjaren maakte hij naam als zanger en voorman van de band Mink DeVille, waarmee hij in 1978 de internationale hit Spanish Stroll scoorde. DeVille, die graag met bontkraagjes op podia rondliep, genoot veel respect voor zijn composities vol romantische overtuiging en hunkering. Kenmerkend voor de muziek die hij bij zijn woorden als tekstdichter maakte waren de brede invloeden: van Latin en country tot bluesriffs.
Bij concerten tijdens zijn laatste jaren verving DeVille het traditionele elektrische geluid van een band met rockgitaar steeds vaker door sets met een 'klassieke' begeleidingsgroep; een ingetogener soort muziek, met violen, contrabas, percussie en akoestisch gitaarwerk.
Willy DeVille, wiens carrière steeds meer leed onder zijn drugsverslaving, trad enige malen op in Nederland - ook buiten Amsterdam.

Op deze archieffoto: ‘Mink’ DeVille en de Nederlandse dichter Hans van de Waarsenburg (l.), tijdens Pinkpop 1982.

Nieuwe broodzakken




Geef ons heden ons dagelijks brood, elke dag een vers gedicht!
- met dank aan "Klootwaik", bakker te Rotterdam

donderdag 6 augustus 2009

Vragen om zon



ALS BOMEN



Wat dwarrelsneeuw lag op een tak

tijdens het nachtelijk uur
had hij zich daar verzameld

de bomen leken uitgeput
vroegen om zon
die eensklaps scheen
meteen verdween het zacht geweld
uit ons gezicht

met druppels poëzie en schuim
beroerden wij
elkaars ontknoppen

we stonden blank en bloot
vol tuinen hing de lucht
vol licht
op onze huid bloeide het mos

we leken op dit uur
bijna volkomen


© Iris Van de Casteele


Uit: Iris Van de Casteele Heidens heilig. Brussel, De Distel, 1993

Meer werk van Iris Van de Casteele is te vinden op:
http://www.poezie-leestafel.info/iris-vd-casteele

Overige informatie:
http://meandermagazine.net/wp/cat/auteurs/?user=casteele
http://www.nederlands.nl/biografie/Iris+Van+de+Casteele&popup=1#

Bezoek



VERLIEFDE REIZIGER



In 't kust-pension kwam liefde hem bezoeken.

Zij at haar visje en zijn hart werd warm.
De zoutpot gaf hij haar met blijde charm'
en hij sprak Engels zonder een woord op te zoeken.


Zijn lieven thuis geraakten in het duister,
want in zijn knieën kwam een oud gevoel.
Hij schertste wervend naar zijn zondig doel.
Zijn nieuwe pak gaf hem 'n ongekende luister.

Eerbiedig keek ze naar de stempels in zijn pas,
het werd haar prentenboek — een meisjesdroom.
Haar kus bleek kinderlijk; het vreemde idioom
dwong hem alleen te melden dat ze lovely was.

Bij 't afscheid werd geweend; op zo'n station
spant alles samen tegen een romantisch slot.
Hij reed naar huis en voelde zich een vod,
maar leerde spoedig, dat hij snel vergeten kon.


Simon Carmiggelt


Uit: Simon Carmiggelt De gedichten. Amsterdam, De Arbeiderspers, 1980

Met haar eigen sjaal


GEZICHT OP WENCESLASPLEIN



Ze knippen het haar van een vorstenkind.

Krullen vallen op de altaartreden
als raakgeschoten kleiduiven.
Zijn oma Ludmila is hem een schild.

Nog even maar. Ze wurgen haar
met haar eigen sjaal.


De bronzen ruiter op het plein
glimt in de zon. Uit de flanken
van zijn paard slaan vlammen,
werpen gloed op de figuren aan de voet.

De geschiedenis is een scherp zwaard:
zijn broer besteeg de troon.

Ik leg bloemen voor Palach neer.
Een stoet engelen vaart ten hemel,
die ene laatste vervloeiend met het vuur.

Dit is een stad van almaar onderweg.
Een stad van de golem, met of zonder sjem.

Ik ben louter een vleugje adem.

Wist de mens maar eens waarom hij praat.

Ontroerde ogen zijn beduidend belangrijker.
Het is bedrukt bij de dom. Bloed aan de deurknop.

Al duizend jaar. De vrome vorst ziet me aan:
ABEL EN KAÏN WAREN OOK BROERS

OF WAS HET ANDERSOM?


© Jana Beranová


Uit: Jana Beranová Kiskassend gedicht. Breda, De Geus, 1996

dinsdag 4 augustus 2009

Stoelen in het zand



MOOIE ZOMERMORGEN

(onvolmaakt schilderij)



De vroege morgen mοοi. Εn vol van licht.

Εr waait een wind een milde.

De zon van 't Attisch land exquis.

Het diepe blauw. De vogels wit.

Eronder warme
stoelen in het zand.

Εn uiteraard de zee.

Toch mis je hier een aantal bomen.
Εn aan de kim een boot οf wat. Om aan te tonen


dat je
scheep kunt gaan.



Násos Vayenás


Uit: Násos Vayenás Biografie en andere gedichten – vertal. uit het Grieks: Marko Fondse en Hero Hokwerda. Amsterdam, Het Griekse Eiland, 1990.

Hondsuur



TERRAS



Op een terras zitten mannen,

onderuit gezakt
hun handen op de buik gevouwen

slapend tikken hun voeten
de maat van de middag


De klok slaat het hondsuur
drie slagen dreunen
door de trillende hitte

De mannen kreunen in hun halfslaap
een hond likt hun voeten
hij krijgt een trap om te leren




Ton van Reen


Uit: Ton van Reen De straat is van de mannen - Nijmegen, De Contrabas/BnM uitgevers, 2007.

Fluitketel



Hijhoff


Wij stonden in de keuken, hij en ik
ik dacht al dagen lang, vraag het vandaag
waarover wil je dat ik schrijf?

Juist vangt de fluitketel te fluiten aan…

Over jouw mooiste lichaamsdeel?

En hij antwoordt, terwijl hij langzaam aan
het druppelend water op de koffie giet:

Mijn mooiste lichaamsdeel
dat gaat jouw geen flikker ân!



BO FOUTU


(vrij naar M. Nijhoff)

Hengelaars



KEIZERSGRACHT, AMSTERDAM



Onscheidbaar het nodige en het onnodige
in de troebele spiegel van onhelder water
tussen de grachten begeleid
door roerloze hengelaars
diep in het verleden de lijn
om de voorbije dag op te vissen
die van gisteren en de zin
van de eigen aanwezigheid sinds anno 1610
of sinds verleden week

gebogen over een stromende stilte
voorbeeldig gelijkend:

maar wie vergelijkt nog
het onnodige met het nodige
om zo te verkrijgen
het een door het ander.


© Günter Kunert


Uit: Günter Kunert Dagdromen in Berlijn, Amsterdam en elders. Samenstelling, vertaling uit het Duits en nawoord door Martin Mooij. Amsterdam, Meulenhoff, 1980

maandag 3 augustus 2009

Genoeg


NACHT IN DE STRATEN



Uit de dierenwinkel
klinkt vogelgezang.

De huizen groeien.
Enkele bakstenen
verlaten de kathedraal.
Af en toe valt
een veertje
of een kat
of een hond
uit de hemel.

Uit de dierenwinkel
klinkt vogelgezang.

De huizen groeien.
In de muren stroomt
het witte bloed der rechtvaardigen.
Op de adem van miljoenen
drijft de maan,
een onmetelijk hart
rolt nacht naar dag.

Het is genoeg dat we leven.
Ademen.

Ook voor het draaien van de Aarde
verantwoordelijk.


©
Miroslav Holub


Uit: Miroslav Holub De geboorte van Sisyphus, samengesteld en uit het Tsjechisch vertaald door Jana Beranová. Amsterdam, De Bezige Bij, 2008

zondag 2 augustus 2009

Erfenis



MOEDER



Ik wil graag weten wanneer volwassenheid begint.
Ik vraag het maar - mijn moeder zegt:
hoe oud je ook bent, je blijft altijd mijn kind.
Ze heeft haar dood nog niet gepland, is zelfs niet ziek.
Ik heb wel alvast gezegd dat ik de kast wil hebben;
tegen de tijd dat ik hem erf is hij antiek.

Maar dat duurt nog vele jaren.
Ze wijst soms naar de rust van Avondrood -
daar wil ze later wonen (en of ik vast wil sparen).

Het is voor haar eigen bestwil dat ze eerder doodgaat
dan ik: een moeder zonder kind, daar bestaat
zelfs geen naam voor, zoals weduwe of wees.

Nou ja, voorlopig mag ze blijven leven.
Een moeder is altijd handig als er even
niemand anders is die van mij wil houden.


© Ted van Lieshout


Uit: Ted van Lieshout Jij ben mijn mooiste landschap & 267 andere gedichten en tekeningen, Amsterdam, Leopold, 2003

donderdag 30 juli 2009

Trap



TWEE PLUS TWEE




We weten allemaal hoeveel stappen het zijn,
compañero, van de cel
tot die ene kamer.

Als het er twintig zijn,
brengen ze je al niet meer naar de wc.
Als het er vijfenveertig zijn,
kan het al niet meer zijn
om je te luchten.

Als je boven de tachtig zit,
en je begint
struikelend en blind
een trap op te gaan,
ai, als je boven de tachtig zit,
is er geen andere plaats
waar ze je heen kunnen brengen,
is er geen andere plaats,
is er geen andere plaats,
is er al geen andere plaats meer.


© Ariel Dorfman


Uit: Ariel Dorfman Verdwijnen - vertaling Eric Gerzon - Amsterdam, De Populier, 1985

Ook opgenomen in: Zo'n gelukkige dag - Dichters voor Amnesty International (samenst. Daan Bronkhorst), Breda, De Geus, 2007.

Ariel Dorfman (1942, Chili) ontvluchtte in 1973 na een bloedige militaire staatsgreep zijn land. Hij woonde in ballingschap in o.a. Argentinië, Frankrijk, de VS en Nederland. Zijn toneelstuk De dood en het meisje is verfilmd door Roman Polánski. Veel van zijn werk, met name zijn poëzie waaronder dit gedicht, gaat over gevangenen en politieke tegenstanders die de militaire dictatuur liet 'verdwijnen'.

dinsdag 28 juli 2009

Luchtbelletjes



ROZENMOND



Rozenmond ligt languit in haar bad


en wil er niet uit. Zij rekt zich uit
en maakt met haar handen van die

schokkende beweginkjes boven haar hoofd.

De wind is intussen gaan liggen.
Het riet beweegt niet meer en op
de plavuizen vloer is ook
mijn schaduw vervluchtigd.


Rozenmond in haar denken is leeg.

Gedachtenloos strijkt zij de kleine
luchtbelletjes uit haar schaamhaar,
van haar dijen. Rozenmond ligt

in bad, wil niet uit bad, komt ook
niet uit bad. Zij draait de mengkranen

open, duwt het hefboompje omhoog
en laat het nog uren en uren

regenen op haar schouders,

op haar zo mooie hoofd.

© Hans Faverey


Uit: Hans Faverey Het ontbrokene, Amsterdam, De Bezige Bij, 1990

maandag 27 juli 2009

Schrik van de Tafelberg



HEIMWEE NAAR KAAPSTAD


Zij beschermt me in de veelvuldigheid van haar schoot
Zij zegt dat mijn keel niet wordt afgesneden

Zij zegt dat ik niet onder huisarrrest wordt geplaatst
Zij zegt dat ik niet sterf aan de vliegende tering van de liefde
Zij weet niet dat ik honger heb
Zij weet niet dat ik bang ben
Zij weet niet dat hanengekraai en huisarrest een paar zijn
Zij is mijn moeder
Met kopjes thee jaagt ze Tafelberg schrik aan
En haar handen zijn koel als lepels


Ingrid Jonker



Uit: Ingrid Jonker Ik herhaal je - vert. uit het Zuid-Afrikaans: Gerrit Komrij, met een nawoord door Henk van Woerden. Amsterdam, Podium, 2000.

Slijpsteen


SCHATPLICHTIG



Ze slaapt en dat is stil. Dan sneeuwt het in de kamers
Van het huis waarin ik slaap met mijn vriendin.
Ze ligt er naakt en wit, een ademende steen,
Een groot en lastig beeld waaraan ik mij moet stoten,
Een scherp gewicht dat ik moet dragen alle dagen,
Alle nachten dat haar slaap me uit de slaap houdt.

Ik ben met haar alleen. Alleen met haar kom ik
De jaren afgewandeld want haar naam wijst me de weg
En in haar blik zie ik mijn blinde tijd weerspiegeld.
Ze ligt er naakt en wit, een ademende steen
Waaraan ik heel mijn bot bestaan geslepen heb
En slijp, ook als ik slaap en roepend van haar droom.



Leonard Nolens


Uit: Leonard Nolens Geboortebewijs, Amsterdam, Em.Querido, 1988

zondag 26 juli 2009

Aan een vinger





Bibliofiele uitgave van vers van Jana Beranová. Spierdijk, De Stolphoeve, 1975.
Nummer 2 uit de oplage van 100 gedrukte exemplaren.

zaterdag 25 juli 2009

Appels



4.00



Kom, wij gaan wachten op de dood. Ik hou

je hand goed vast, ik laat je niet meer los
zolang je leeft. Nu kijk. Zie je de kleine
vlekjes wel op het behang, de zon gaat schijnen

tegen het raam; kijk aan de rand van het bos
staat Goossens paard tot aan zijn buik in goud.
En zoveel rijpe appels aan de bomen.
Notaris mag wel met twee emmers komen.


EVA GERLACH

uit de reeks De Uren in:
Eva Gerlach Voorlopig verblijf, gedichten 1979-1990, Amsterdam/Antwerpen, Arbeiderspers, 1999.

vrijdag 24 juli 2009

Dooi



BEVROREN WOORDEN



In de strenge winter van '96
Was het zo koud
Zelfs de woorden bevroren
Zodra zij werden uitgesproken.

Ze lagen bij handenvol op straat
Als gekleurde kralen,
Sommige rood, sommige goud,
De meeste grauw als zand.

En toen het begon te dooien
Was het een onvoorstelbaar kabaal,
Hulpgeroep, gelach, ruzies, gefluister.

Jouw naam zat er ook nog ergens tussen,
Tezamen met de woorden: ik hou van je!
Dat was in de strenge winter van '96.

Rudy Kousbroek

Uit: Rudy Kousbroek Dierentalen en andere gedichten, Amsterdam, Augustus, 2009

donderdag 23 juli 2009

Wachtend gras



IN MEMORIAM


Ik droomde dat je naast me lag vannacht.
Je was al ziek. Je zei: tot in mijn merg
ben ik van dood. Vind je het erg
dat je niet in me kunt? Hou me maar zacht

tegen je aan. Ik zei: je was zo wit
en moe toen ik je zag – en dan onzicht-
­baar in een kist waar ik het pad af ging,
de regen en het dorp in.Wachtend gras

lag naast de kuil in zoden opgetast.
Hoe ben je dan weer hier. Je zei: ik wou
nog doen wat ik waarom had nagelaten:
praten met je in bed hoe levens praten.
Maar wat ik nu ben heeft geen taal bij jou.

Er was geen lamp. Hoe ik je dan toch zag.
'k Viel in de droom in slaap. Je hield me vast.
Koud bleef de kamer tot ver in de dag.



Willem van Toorn


Uit: Willem van Toorn Gulliver en andere gedichten. Amsterdam, Querido, 1985

Zonder oorlog


WIJ WAREN ZESTIEN


Wij waren zestien jaar en spelden traag Aeneas'
avonturen. Over hoe winden plots opstaken
en schepen uit hun koers raakten,
over velden aan de overkant van een rivier
waar men een levend mens maar zelden toelaat,
over verlaten vrouwen, oorlogen en tweegevechten.

Wij waren zestien jaar en door de vensters
van het hoge klaslokaal scheen zon.
En om vier uur stond aan de schoolpoort
de jongen die gedurfd had je te kussen.
En alles over winden die plots opstaken,
schepen die uit hun koers raakten
werd in een boekentas gestoken weggeschoven
om de armen vrij te hebben en lichthartig
om hem heen te slaan.
Wij zouden elkaar nooit verlaten,
wij hadden geen oorlog om naartoe te gaan.


©
Jo Govaerts


Uit: Jo Govaerts Apenjaren, Leuven (B.), Van Halewyck, 1998

woensdag 22 juli 2009

Weg



Slapen is een andere vorm van denken.
Denken is een andere vorm van dromen.
Dromen is een andere vorm van niet zijn.
Niet zijn is een andere vorm van bestaan.

Het wiel draait en draait.
De wegen rollen zich op
rond het wiel
en het wiel neemt ze mee
als stoffige linten.

Het wiel draait en draait,
maar er is geen weg meer.


(voor Roger Meunier)


©
Roberto Juarroz


Uit: Roberto Juarroz Verticale poëzie - uit het Spaans vertaald door Mariolein Sabarte Belacortu - Sliedrecht, Wagner & Van Santen, 2003

dinsdag 21 juli 2009

Schalen viooltjes



VERANDA'S VOORAL




Geef ons huizen die zich te buiten gaan
aan erkers en serres en soms een veranda.

Ze halen de bomen naar binnen

en stulpen een kamer de tuin in.

Erkers van toen je de weelde nog kende

van middagen vol verveling. Serres met

schalen viooltjes, hun bruin wel zo diep

als dat van lang met was bewerkt mahonie.

En buiten bloeit de nooit door luizen aangevreten
volmaakte roos van het verleden.

Ja, geef ons veranda's vooral,
het lang gekoesterde gif van de weemoed.



J. Eijkelboom


Uit: J. Eijkelboom Het arsenaal, Amsterdam, De Arbeiderspers, 2000.
Ook in: Tot zo ver - De meeste gedichten, Amsterdam, Arbeiderspers, 2002.

maandag 20 juli 2009

Blond, warm


IK HEB JE LIEVER



Ik heb je liever dan brood,
al zegt men ook dat het niet kan
en al kan het ook niet.

Ik heb je liever dan vrolijkheid of regen,
liever dan de stilte van drie uur

in de rustig in- en uitademende nacht.

De meeuwen scheren overdag met hun vleugels
langs de blonde warme lucht.
De wilde bloemen staan te lachen
in het warme bad van de zon.
De zon danst zijn toch maar kleine rol
met zoveel overgave dat het heel
stil wordt, hier, in dit deel van het heelal.

Ik heb je liever dan brood,
al zegt men ook dat het niet kan
en al kan het ook niet.
Liever dan vrolijkheid of regen,
liever nog dan ik heb je lief.

Hans Andreus


Uit: Hans Andreus Vertel hoeveel ik van je hou - vijfendertig liefdesgedichten, gekozen door Menno Wigman.
Amsterdam, Prometheus/Bert Bakker, 1998

De zee leest (1)



we konden niet lezen
van geluk, achter elk woord
was er eeuwigheid

eerder dan anders kwam
de maan, scheen op
de pagina

we lazen ernaast



*



zo verschrikkelijk naakt
is het paard dat mij
nadert

naast de schemering staande
roept het god, dood en
duivel aan

het hinnikt mijn naam



*



één dichtregel heeft de
wereld overleefd

de wind heeft hem in
de lucht geschreven
de wolk heeft hem op
de akker geregend

gespiegeld staat hij in
water, de zee
leest hem

op de tong is hij
van die hem
naspreken



© Leo Herberghs


De stilste dichter van Nederland, Leo Herberghs (1924), wordt morgen 21 juli as. 85 jaar.

Uit: Leo Herberghs Dit. Gedichten. Leiden, Plantage, 2009 i.s.m. Huis Clos, Amsterdam-Rimburg, 2009.

Ter gelegenheid van de 85ste verjaardag van de auteur verscheen de gezamenlijke cassette Dit (gedichten)/Dat (proza). De grafische verzorging van de twee bundels, een co-productie van beide uitgevers, is van vormgever Piet Gerards.






* Vrienden, bekenden, familie, lezers, collega-schrijvers en boekliefhebbers tracteerden de verbouwereerde letterkundige - die wars is van aandacht en eerbetoon - zaterdag jl. op een literair verantwoord feestje.
Een fotoverslag van de verjaarsbijeenkomst met "de dichter van het veronachtzaamde" in de heuvels rond Rimburg (L.) is te zien op: http://rotterdampoetrylakes3.blogspot.com/2009/07/xxxleo-h.html
Zie ook:

De zee leest (2)




een paar dingen noem ik

van mij: struik,
brandnetel, kei

een paar dingen noem
ik met naam: graszode
kikker, wandelmaan

van de rest
weet ik niet



*



dat ik daar ooit
geweest was, dat ik er
weggegaan was, altijd
opnieuw was weggegaan en
er niet was gebleven, mijn voet
niet vastgezet had tussen
wortels, eeuwig en
onbewegelijk


Leo Herberghs


Uit: Leo Herberghs Dit. Gedichten. Leiden, Plantage, 2009 i.s.m. Huis Clos, Amsterdam-Rimburg, 2009.

De zee leest (3)




ik ben geschilderd door een mus, door

een twijg, ik ben gezien door
een struik, maar zo goed als
de wolk ziet niemand mij, behalve
misschien de steen als
hij omhoog kijkt



*



waar wil je gaan zitten
onder de tak van die
overhangende vlierstruik
of wil je liever op het gras
liggen gaan? heb je gezien
hoe groen het gras is en hoe
licht er als op wieltjes
overheen schuift? of zullen
we weg gaan om te zien
hoe aarde en hemel aan ons
voorbij gaan


Leo Herberghs



Uit: Leo Herberghs Dit. Gedichten. Leiden, Plantage, i.s.m. Huis Clos, Amsterdam-Rimburg, 2009

Drijvend ijs



WINTER OP ZEE



De kim wordt wreed, de golven tuimlen wild,
Van mild en groen, spoorslags hardgrijs en grauw;

Eén nacht waarin de wind door 't luchtruim rilt,
Dan, als een plotselinge dood, de kou.

Om rotseilanden zonder boom en gras,
Liggend verlaten in het oeroud ruim,
Bloeit slechts 't onstuimig en verward gewas
Van 't snel opschietend, snel verwelkend schuim.


Op 't schip waarin geen vuren troostend branden,
Nestelt de kou zich voor een lange reis;
Tegen de 's nachts wakkergekraakte wanden
Kruit en verbrijzelt zich het drijvend ijs.


J. Slauerhoff


Uit: J. Slauerhoff Een eerlijk zeemansgraf, Rotterdam, Nijgh & Van Ditmar, 1937 (2e dr.).

Herdruk van de laatste dichtbundel van de door vijandschappen in geneeskundige kring noodgedwongen scheepsarts van beroep geworden J. J.Slauerhoff (1898-1936).
Een eerlijk zeemansgraf werd nog gepubliceerd in 1936, het jaar van Slauerhoff's dood.
De schrijver-medicus was de laatste jaren door zijn vele scheepsreizen ernstig ziek, hij leed tenslotte aan malaria door verwaarloosde longziekten en een tuberculose. Herstelpogingen in de bergen rond het Italiaanse Merano mochten niet meer baten.
Slauerhoff keerde terug naar Nederland en werd opgenomen in rusthuis 'Villa Carla' in Hilversum. Daar overleed hij op 5 oktober 1936, kort na zijn 38e verjaardag.


zondag 19 juli 2009

Proef




EEN KLEIN MEISJE TREKT HET KLEED VAN TAFEL




Je bent sinds ruim een jaar op deze wereld,

en op deze wereld is niet alles onderzocht en
onder controle gekregen.

Nu worden er dingen beproefd
die niet zelf kunnen bewegen.

Je moet ze daarbij helpen,
verschuiven, duwen,
wegnemen en verplaatsen.


Ze willen niet allemaal, de kast bijvoorbeeld,
het buffet, de onverbiddelijke muur, de tafel.

Maar neem het kleed op de koppige tafel
— als je de randen goed beetpakt,
lijkt het niet wars van een ritje.


En op het kleed glazen en bordjes,
een kannetje melk, schoteltje, lepeltjes —

ze staan te popelen.

Heel interessant:
wat voor beweging zullen ze kiezen
wanneer ze eenmaal op de rand zullen wankelen:


een tochtje langs het plafond?
een vlucht rond de lamp?
een sprong op de vensterbank en vandaar in de boom?


Meneer Newton heeft hier nog niets te zoeken.
Laat hij maar toekijken uit de hemel en zwaaien.

Die proef moet worden genomen.
En zal.



© Wíslawa Szymborska


Uit: Wíslawa Szymborska Het moment (Chwila), Amsterdam, Meulenhoff, 2003.
- vertaling uit het Pools: Gerard Rasch -

donderdag 16 juli 2009

Ander adres



LESSEN VAN EEN PARADIJSMAAGD



Ik dacht aan weggaan toen een goudvink op haar hand neerstreek

en sliep. Omdat ik even met een wijntak
speelde, wist zij dat mijn glas was volgeschonken
Omdat ik vroeg ging slapen, zag zij duidelijk
mijn droom die zij die nacht bewaakte
Een brief van mij liet haar weten
dat mijn adres in de gevangenissenstraat veranderd was

en dat zij de spil was van mijn dagen

Mahmoud Darwish


- vert. Kees Nijland en Asad Jaber -

Uit: Mahmoud Darwish (1942-2008) Waarom heb je het paard alleen gelaten. Maassluis, Uitgeverij de Brouwerij, 2009

zondag 12 juli 2009

Quick quick blow



Aan Simon


(kleine ode aan S.V.)


Vink… vinken… Vinkenoog…
Geen echte hoogvlieger
Deze koning van de blow
Quick quick blow, quick quick blow.
Gevlogen het jaren-zestigzonnekind.
Hij leefde het leven, sprak, sprak en sprak…
Zijn met cannabis doordrenkte woorden,
Attaqueerden decennia lang stijgbeugels
en aambeelden,
Om zich vervolgens vast te lopen
In die verdraaide slakkenhuizen.
Vaarwel zeldzaam geworden icoon, vaarwel.
In schrale tijden van grijze eenheid,
Zal het wegvallen van jouw resonantie
eens te meer gaan schrijnen.



© Toine Vreuls


A.M.Vreuls (1952) is auteur van de verhalenbundel Stille kogels, verschenen in de serie
Heerlense Lente 2009 - red. Hennie Jetzes/ LexNelissen

Voor Simon (1928-2009)


BLOEDGANG



er is het onderhuids verraad
dat elk verweer aan stukken slaat
mijn verweer - het geweer
op mijzelf gericht
de eigen klap
in het eigen gezicht
de opgebroken straat
het huis dat aan het water staat
herinnering
aan het foetus-zijn:
de deur intrappen met ogen dicht
en reeds het bankroet van de laatste snik
de laatste adem
het laatste gedicht

© Simon Vinkenoog


Uit: Wondkoorts, debuut van Simon Vinkenoog als dichter, in de poëziereeks
De Windroos van uitg. mij. Holland (Amsterdam, 1950).

Zie ook:
http://rotterdampoetrylakes2.blogspot.com/2009/01/ja-we-gaan-het-kunnen.html

zaterdag 11 juli 2009

Meten hoe hoog


DE JONGEN WACHTTE OP DE DINGEN DIE KOMEN ZOUDEN


De jongen wachtte op de dingen die komen zouden.
Zijn vader zette de kachel op tafel, zijn moeder
bracht huisraad naar boven. Toen begon het wachten.

Het wachten op het water. Het kwam als een groot grijs
monster dat zich breed uitrolde over het bouwterrein
over het braakland naar het huis waar hij woonde.

Hij hoorde de kelder vollopen, de deuren kraakten
het monster steeg hoger en hoger, kwam de trap op.
Hij was bang. Zijn vader mat hoe hoog het kwam.


© Rien Vroegindeweij



Uit de cyclus Toen de dijken braken
- in: Rien Vroegindeweij Gemengde berichten. Amsterdam, Nieuw Amsterdam, 2006.

vrijdag 10 juli 2009

Handig


Ik sta op en ga naar het vliegveld,

verlies mezelf in een massa bij Aankomst.
Seattle: 9:30, Hanoi: 9:20. Ik kies.
En praat met een arrivé. Over het noodweer
boven zee, de uiteindelijk voorspoedige
vlucht.
Ik ben vrolijk als het moet, klaag
desgewenst mee.
Na een half uur ga ik terug en sta
op tijd aan het bed.
Waar kom je vandaan?
Ik heb boodschappen gedaan.
Kijk, een vingerhoed en een zoutvaatje.
Handig als we gaan.




© Wim Brands



Uit: Wim Brands De schoenen van de buurman Amsterdam, Podium, 1999

donderdag 9 juli 2009

Zoet


ZONDER MIJ




Wat kan ik voor je doen, ik heb alleen maar woorden.
Met die muziek heb ik ons huis gebouwd, mijn leven
Vernield om toe te zien of dood de moeite waard is,
Of ik daar weg mee kan zonder te moeten sterven.

Wat kan ik voor je doen, ik moet toch van je blijven.
Ik heb je toch op mij genomen zonder je te nemen,
Zonder me te geven want ik ben alleen maar jij.
Ik ben alleen maar jij geweest om niet te moeten zijn.

Ik ben alleen maar jij geworden om niet ik te zijn.
Dat is een laffe liefde, Zoet, vergeef het mij.
Wat kan ik voor je doen, ik ben alleen maar woorden,
Wou je worden, wou ons worden zonder mij.



© Leonard Nolens


Uit: Leonard Nolens Liefdes verklaringen Amsterdam, Em. Querido, 1990

woensdag 8 juli 2009

Te kort



EEN NIEUWE JURK



Vandaag voor de eerste keer
na zeven lange jaren
trok ik
een nieuwe jurk aan.

Maar hij is te kort voor mijn verdriet
te nauw voor mijn pijn,
en elke wit-glazen knoop
glijdt als een traan langs de plooien naar beneden
zwaar als een steen.


© Rachel Korn


Uit: Vrijheid hoe maak je het? - Gedichten voor Amnesty International (samenst. Daan Bronkhorst), Geuzenpocket 109, Breda, De Geus, 1997.

Rachel Korn (1898-1982, Polen), geboren in Oost-Silicië, debuteerde met gedichten in het Jiddisch. In 1941 vluchtte ze naar Canada waar ze tot haar dood woonde.

dinsdag 7 juli 2009

Voor later



GEDICHT DAT GOED AFLOOPT

 


Wanneer je 's avonds laat in bed,
boek in je rechterhand, lul
in je linker de dingen op een rijtje zet
en constateert: nulkomma nul
heb ik bereikt: 't is godverdomme net
alsof mijn huis is scheef gezet.
Of als je wakker wordt als een insect
en gele stroop uit al je wonden lekt
maar iedereen gewoon doet
en je groet en het goed
met je meent.
Als je verdroogd op zee drijft
en er is geen hoop meer maar slechts dorst
je laatste beker heb je trillende vermorst
en barsten schieten in de plank
wiens hoofd duikt er dan lachend uit het water
wie zegt er dan: zorgen zijn voor later?
Je vrolijke vriend Frank.



© Frank Koenegracht


Uit: Frank Koenegracht Vroege sneeuw, Amsterdam, Bezige Bij, 2003

zaterdag 4 juli 2009

Niet bedoeld om er te zijn



ENVELOP MET FOTO'S
I



Dit zijn dus de foto's die ze
om ik weet niet welke reden
niet meer in een boek liet.

De meeste hebben de kwaliteit van industrieterrein -
niet bedoeld om er te zijn, als je er niet hoeft te zijn,
niet bedoeld om er te wandelen op zondag.

Juist daarom kom ik er zo graag.
Ik neem het kind dat ik niet heb
ermee naartoe.

Hier is de tijd die per ongeluk overbleef.
Hier is de onbedoelde ruimte.
Mijn broer leerde me er bochtjes achteruit.


© Tjitske Jansen



Uit: Tjitske Jansen Het moest maar eens gaan sneeuwen, Amsterdam, Podium, 2003

vrijdag 3 juli 2009

Sigarettengeur



ZOEN



De naaldhakken zijn uitgevonden door een meisje
dat altijd op haar voorhoofd werd gekust.
Sindsdien glimt het voorhoofd als schoensmeer
en de wenkbrauwenborstel poetst voortdurend
de elektriciteit van het oog, na de explosie
op de mijnen van de lippen.
Ik herinner me de eerste zoen, naast een citroenboom zonder
bladeren. Iemand had ons gezegd dat als we onze tanden met het blad

zouden inwrijven de geur
van de sigaretten zou verdwijnen. De mist had toen dunne vingers.

De hals van de stad was breed,
niet te wurgen en het meisje dat ik wilde wist niet dat de citroengeur

tussen de tanden
en de tong in mijn verbeelding langs de rand van haar gezicht

werd uitgesmeerd.


Ronny Someck



- op het Maastricht International Poetry Nights festival in 2006,
vertaling: Hilde Pach -




Later ook opgenomen in: Ronny Someck Blues van de derde zoen (bloemlezing), Maastricht, Azul Press, 2010


- illustratie uit betrokken bloemlezing © beeldend werk Ronny Someck -

Nergens


En nergens ben je wel.
Nooit was je ergens wel.


- Anton Korteweg