zaterdag 8 januari 2011
Om de hoek
STADSGEZICHT
De stad is vol wielen en hoeken
De huizen vol ramen en zoeken -
de mensen gaan heen en weer.
De mensen zijn vol mannen en vrouwen
en om de hoek van gebouwen
kijkt een dame in een heer.
© Pierre Kemp
Uit: Pierre Kemp Verzamelde gedichten Amsterdam, Van Oorschot, 1976
vrijdag 7 januari 2011
Reizigersgeluk
HET KARIGE MAAL
Onder de lamp aan tafel
zwijgend eten wij; onze handen
als witte vlekken komen en gaan;
onze beringde vingers achteloos
met het vertrouwde brood spelend.
Geen vreugde niets ongewoons
is er in de klank van onze
messen en vorken.
En natuurlijk weten wij niets
van het geluk van reizigers
in een avondtrein.
© Miriam Van hee
Bron: Miriam Van hee Het karige maal, Gent (B.), Masereelfonds, 1978
Geheim
LIEVERD
Lieverd moet naar zijn kamer gaan.
Moeder wil even ernstig praten
met het bezoek, met de deuren dicht,
met lieverd uit de weg. Lieverd
klompt de trap voor de helft op
en dan af, sluipt naar het sleutelgat -
ik mag alles weten van mezelf, maar
wat is ongeoorloofd schoolverzuim?
Wat zijn concentratiestoornissen? -
Op tenen sluipt lieverd naar boven
Lieverd zoekt in mams slaapkamer wel
naar een geheim dat hij begrijpt.
© Ted van Lieshout
Uit: Ted van Lieshout Och, ik elleboog me er wel doorheen Amsterdam, Leopold, 1988
woensdag 5 januari 2011
Een spoor (hommage)
COEN *
Ik liep door het bos,
Volgde een spoor van sneeuw.
Het leidde naar een heuvel,
Met veel rondslingerend hout.
Opeens stond ik voor een
Reusachtige wijdvertakte eik.
Ik dreigde binnendoor te gaan,
Maar ging toch buitenom.
© John Schoorl

* Eerbetoon door Volkskrantverslaggever, dichter en auteur John Schoorl aan de na een herseninfarct overleden Feyenoordvoetballer Coen Moulijn (1937-2011),
linksbuiten met een onnavolgbare passeerbeweging en bescheiden volksheld in Rotterdam en ver daarbuiten.
[Bron: Poëziewebsite DeContrabas.com van 4 januari jl.]
Labels:
dichterswit,
EK2008-WK2010,
John Schoorl
dinsdag 4 januari 2011
Zout dragen
ZODRA DE DOOD
Hij heeft ’s nachts staan wachten, takken
vertrapt, schimmelige bladeren op het pad.
Daar leeft hij voor, in volle lengte luisterend
aan een raam, aandachtig geritsel, behaaglijk
voor de juiste stap. Niet meteen een dans,
maar toch in minder dan geen tijd
zijn rinkelende spoor waar hij
op zachte zolen door openstaande deuren
zijn glimp laat zweven in een hoofd,
net nog niet vergruisd. Waar u ook bent,
zegt hij, het kreunen van de wind drijft u terug,
blaast u voort, krijtwit, bloot – en niemand
die uw voeten kust dan ik, ijskoud
zal ik u omsluiten, uw naam wissen, zout
naar uw slapen dragen, slijk op uw wangen,
en met u rondgaan, verder dan u dacht.
© Frans Budé
Uit: Frans Budé Blauwe rijst, Amsterdam, Meulenhoff, 2009
maandag 3 januari 2011
Zonder briefje
DOOD IN EXÁRCHIA
[ΘANATOΣ ΣTA EΞAPXEIA]
Men zei me dat je dood was. En ik vind je terug
in 't café triktrak spelend met de levenden.
Je staat vóór zelfs. Draagt ook een das.
Jij die nooit een das droeg.
Nooit naar het plein kwam.
Je altijd opsloot in dat huis
en zwijgend naar buren voorbijgangers loerde.
Ze zeiden dat je dood was. Wie moet ik geloven?
Opeens was je weg, zonder een woord te zeggen.
Zonder ook maar een briefje achter te laten.
Je luiken gesloten. De bel kapot.
De hond ontroostbaar. En het licht uit.
Ben jij 't? Ben jij 't niet? Wie moet ik geloven?
Wat is je stem veranderd.
De anderen zeggen niets. Kijken hoe je speelt.
Kijken hoe je met een glimlach de dobbelstenen werpt.
En maar wint. En maar wint.
Jij die nooit won. Altijd verliezer was.
© Násos Vayenás
* Exárchia: kunstenaars- en studentenwijk in Athene, niet ver van het Nationaal Museum
Oorspr. in Násos Vayenás Marsveld (1974), hier uit:
Aanslag op het zwijgen - zes Griekse dichters (op Poetry International, Rotterdam) -
inleid. en vertal. Hero Hokwerda. Groningen, Chimaira Publishing, 2002
zondag 2 januari 2011
Lichter
MOMENTEN
Als ik mijn leven opnieuw zou kunnen leven zou ik in het volgende leven
proberen meer fouten te maken.
Ik zou niet zo perfect proberen te willen zijn, ik zou me meer ontspannen.
Ik zou idioter zijn dan ik ooit was, ik zou alles minder serieus nemen.
Ik zou minder hygiënisch zijn.
Ik zou niet zo perfect proberen te willen zijn, ik zou me meer ontspannen.
Ik zou idioter zijn dan ik ooit was, ik zou alles minder serieus nemen.
Ik zou minder hygiënisch zijn.
Ik zou meer risico's nemen, ik zou meer reizen,
ik zou meer naar de zonsondergangen kijken,
ik zou meer bergen beklimmen, ik zou in meer rivieren zwemmen.
Ik zou naar meer plekken gaan waar ik nooit was geweest, ik zou meer ijsjes
ik zou meer bergen beklimmen, ik zou in meer rivieren zwemmen.
Ik zou naar meer plekken gaan waar ik nooit was geweest, ik zou meer ijsjes
eten en minder bonen, ik zou meer echte problemen hebben en minder
ingebeelde.
Ik was een van die personen, die wijselijk en productief leefde elke minuut
Ik was een van die personen, die wijselijk en productief leefde elke minuut
van zijn leven; natuurlijk heb ik ook momenten van vreugde gekend.
Maar als ik terug zou kunnen keren zou ik proberen alleen maar goede
momenten te beleven. Verlies niet het nu.
Ik was één van hen die nooit ergens heen ging zonder thermometer,
zonder een zak met warm water, een paraplu, een parachute.
Als ik opnieuw zou kunnen leven, zou ik lichter reizen.
Als ik opnieuw zou kunnen leven, zou ik beginnen met barrevoets lopen vanaf
Als ik opnieuw zou kunnen leven, zou ik beginnen met barrevoets lopen vanaf
het begin van de lente tot aan het einde van de herfst.
Ik zou meer met kinderen hebben als ik het leven opnieuw voor me zou hebben.
Ik zou meer met kinderen hebben als ik het leven opnieuw voor me zou hebben.
Maar zoals u ziet, ik ben 85 jaar oud en ik weet dat ik aan het sterven ben.
© Jorge Luis Borges
- uit het Spaans vertaald door Robert Lemm -
Uit: J. L. Borges Het geheimschrift en andere gedichten - vierde en laatste deel van het verzamelde werk van de Argentijnse schrijver Borges (1899-1986) -
Amsterdam, de Bezige Bij, 1999
INSTANTES
Si pudiera vivir nuevamente mi vida.
En la próxima trataria de cometer más errores.
No intentaría ser tan perfecto, me relajaria más.
Sería más tonto de lo que he sido, de hecho tomaría muy pocas
cosas con seriedad.
Sería menos higiénico.
Correría más riesgos, haría más viajes, contemplaría más atardeceres,
subiría más montañas, nadaría más ríos.
Iría a más lugares adonde nunca he ido, comería más helados y
menos habas, tendría más problemas reales y menos imaginarios.
Yo fui una de esas personas que vivió sensata y prolíficamente
cada minuto de su vida; claro que tuvo momentos de alegría.
Pero si pudiera volver atrás trataría de tener solamente buenos momentos.
Por si no lo saben, de eso está hecha la vida, sólo de momentos;
no te pierdas el ahora.
Yo era uno de esos que nunca iban a ninguna parte sin un termómetro,
una bolsa de agua caliente, un paraguas y un paracaídas;
si pudiera volver a vivir, viajaría más liviano.
Si pudiera volver a vivir comenzaría a andar descalzo a principios
de la primavera y seguiría así hasta concluir el otoño.
Daría con más niños, si tuviera otra vez la vida por delante.
Pero ya ven, tengo 85 años y sé que me estoy muriendo
J. L. Borges
Geluk
Ik werd geboren
en iemand kwam aansjokken, zette een ladder
tegen mij aan en klom naar boven
met op zijn rug mijn ziel en mijn gedachten.
Het begon te regenen
en hij sprong naar beneden, holde weg
om te schuilen, riep nog over zijn schouder:
'Wees gelukkig! Wees maar gelukkig!
De zon verscheen,
maar er klom niemand meer naar boven.
Niemand legde uit hoe ik mijn gedachten
moest gebruiken,
niemand bracht schaduw,
niemand haalde de ladder weg,
niemand zei dat er niemand meer zou komen.
© Toon Tellegen
Uit: Toon Tellegen Daar zijn woorden voor - een keuze uit de gedichten,
Amsterdam, Muntinga, 2007
zaterdag 1 januari 2011
De zon openhouden
VOOR JOU
1
voor jou
als ik je ooit zal tegenkomen
of als ik nooit in je hart
zal wachten op een brand van kussen
voor jou
ik zal de ring van trouw bewaken
ik zal de zon openhouden
ik zal de nacht strelen
voor jou zal ik de waardigheid
van de mens op aarde zichtbaar maken
en mijn bed zal wit zijn
voor jou zal ik wachten.
2
ook al zal ik je nooit zien
in je tropenpak voor de bar
tennissend in shorts of zwemmend
of paardrijdend in de duinen
ook al zal ik je nooit zien
en mijn hand die al moe is
laat vogels los van haar vingertoppen
en het wankele geluid van de straat
hangt een sluier voor mijn ogen
ik zal je nooit zien
en ik zal verder lopen
(want geen ongeluk kan ons overkomen
want ik ben toch alleen )
de nacht zal in mijn oor suizen
de wind zal lachen in mijn gezicht
de dag zal geel als een traan zijn
ik zal verder lopen
© Hans Lodeizen
Uit: Hans Lodeizen Verzamelde gedichten, Amsterdam, Van Oorschot, 1996
Wekkerstem
VEERTIG
Memolijstje met opzet kwijtgeraakt,
bed met lavendelgeur al opgemaakt,
de bloes met kleine knoopjes klaargelegd,
afspraken voor twee dagen afgezegd.
De wekkerstem: weer wijs en veertig jaar.
Aan Rwanda gedacht, de blinde bedelaar,
de vrouw van wie een borst werd afgezet,
de bloes verkreukeld in de kast gelegd.
© Hilde Keteleer
Uit: Hilde Keteleer Al wat winter is en waar, Amsterdam, Wereldbibliotheek, 2001
vrijdag 31 december 2010
Oude schoenen
NIEUWE PAPA
Nieuwe Papa was erg stil, in zijn nabijheid leken we allemaal kinderen.
Die dag vertelde Oude Papa ons: Nieuwe Papa bestaat eigenlijk niet. Hij zei dat mijn broertje en ik te veel dromen.
Nieuwe Papa was in onze dromen, en Oude Papa behandelde ons goed, heel goed.
Nieuwe Papa droeg altijd de oude leren schoenen van Oude Papa, zijn gezicht was triest. Zijn das was oud, zijn ogen waren oud, ook zijn ademhaling was oud.
Later, toen Nieuwe Papa niet meer verscheen, was Oude Papa ook oud geworden.
© Ye Mimi
- uit het Chinees vertaald door Silvia Marijnissen -
Tong van de tijd
ER IS
Er is
een seconde
zoek.
De tijd
is op
de pijnbank gelegd.
De tong
van de tijd
is losgemaakt.
De tijd
heeft geschreeuwd.
De tijd
is geslagen
getrapt
en vernederd.
Ze hebben
de tijd
voor het voetlicht
gebracht
en het geweten
stond in brand.
Maar
er is
en er blijft
een seconde
zoek.
© Jan Arends
Uit: Jan Arends Vrijgezel op kamers (herz. en uitgebr. ed.), Amsterdam, de Bezige Bij, 2003
Smeltende uren
eens toen ik bij de mieren
in Zwitserland woonde
hoorde ik dat de wijsheid
een bergbeek voorstelt,
klaterend uit de hemel
maar ik luisterde niet
later wachtte
ik voor de open rots
maar de uren smolten
het blauwe kristal niet
eindelijk viel
een lange regen
in mijn voetstappen.
© Hans Lodeizen
Uit: Hans Lodeizen Verzamelde gedichten, Amsterdam, Van Oorschot, 1996
Tegels
DE GESCHENKEN
Vandaag heb ik een
warm rood bloed aangetrokken
vandaag hebben de mensen mij lief
een vrouw lachte mij toe
een meisje gaf me een schelp
een jongen gaf me een hamer
Vandaag kniel ik op het trottoir
ik spijker aan de tegels
de naakte witte voeten van de voorbijgangers
allen zijn in tranen
maar niemand schrikt
allen zijn blijven staan waar ik ze heb aangetroffen
allen zijn in tranen
maar ze kijken naar de luchtreclames
en naar een bedelares die broodjes verkoopt
in de lucht
Twee mensen fluisteren
wat doet hij spijkert hij ons hart vast?
ja hij spijkert ons hart vast
dan is hij dus een dichter
© Miltos Sachtouris
Uit: Miltos Sachtouris Het hoofd van de dichter, tweetalige uitgave - uit het Grieks vertaald door Bernadette Wildenburg en Jan Veenstra - Groningen, Styx Publications, 1993
donderdag 30 december 2010
Gordijn
ZONDER
die morgen tref ik woorden aan tussen de lakens,
ze prikken als stukjes spiegel waarin een schim
weerkaatst. ik lees:
ik ben weg, neem niets mee behalve
de geur van je haren, de zachtheid van je wangen,
de smaak van je lippen. de hond
op straat leidt me
af en ik staar naar het raam, nooit zag het ochtendlicht
er zo vaal uit, had het gordijn zo weinig kracht.
het was de eerste keer dat het niet opbollend
in mijn haren snoof, mijn wangen streelde,
me goedemorgen zoende.
© Sylvie Marie
Uit: Sylvie Marie Zonder. Antwerpen/Amsterdam, Vrijdag-Podium, 2009
Achterwaarts
T-SPLITSING
van twee kanten kwam ik aangelopen;
kan alleen nog maar rechtdoor.
van de bedenktijd vouw ik een vogel
met een grotere spanwijdte dan de bedenktijd
en na dat gezichtsbedrog moet ik rechtdoor.
had ik een echoput gevouwen,
een hart vol wensen,
een vat vol nee-zeggerij,
en het antwoord was me niet bevallen,
wat had ik mogen doen?
het bed delen met een negenenveertigjarige vrouw.
of ze is nog zeventien en hoe moet het dan?
misschien kan ik het herschrijven
tot rug tegen de muur
en dat ik alleen nog maar achteruit kan:
een oplossing als voor een kat
die in de muur een kattenluik ontdekt
en er achterwaarts doorheen stapt.
© Bas Belleman
Uit: Bas Belleman Hout, Amsterdam, Uitgeverij 521, 2006
Opluchting
O niet in staat te zijn te kiezen
tegen de pijn of voor de opluchting
van het verliezen
© Elly de Waard
Uit: Elly de Waard Afstand, Amsterdam, De Harmonie, 1978
Nieuws
ALWEER EEN JAAR
en elke negentiende september
- het wordt alweer bijna vier jaar,
wat is de tijd toch snel voorbijgegaan -
zal ik haar weer moeten vragen
of er nog nieuws is,
of er al iets bekend is.
en zij dan: nee hoor, dank u wel,
bedankt voor uw belangstelling,
terwijl haar ogen almaar blijven zeggen
wat ze mij die eerste keer
zonder woorden zeiden
- dat is nu bijna drie jaar geleden,
hoe is het mogelijk -
nee hoor, dank u wel,
bedankt voor uw belangstelling,
maar ik ben geen weduwe,
kom niet dichterbij,
je hoeft nergens op te zinspelen,
ik zal niet met je trouwen,
ik ben geen weduwe,
nog niet.
© Ariel Dorfman
Uit: Ariel Dorfman Verdwijnen - vertaling Eric Gerzon - Amsterdam, De Populier, 1985
woensdag 29 december 2010
Gekapseisd
morgen valt de zee achterstevoren
drinkt eb vloed
vaart zonder aankondiging
de hemel los
blijven we achter op het zand
engelen zonder draad
engelen zonder passe-partout
andersdenkend
morgen draait de wind
zonder mededogen
kapseist drijfhout
niets grandioos voor de boeg
blijven we achter op het zand
met geschilde lijven
dijen bezoedeld
monden gedregd
© Gerry van der Linden
Uit: Gerry van der Linden Glazen jas. Amsterdam, uitg. Nieuw Amsterdam, 2007
Dovenetel
EEN KLAAGLIED
Achter de westelijke weilanden
bij de grenzen van het dorp,
De Drie Witte Palen en Het Witte Huis,
kwamen ons op de Endegeesterstraatweg*
in den treure krankzinnigen tegen.
Zij liepen met spaden en wagens
dingen te doen die niemand begreep.
Zij waren niet kwaad, was ons verteld
door bewakers, zij waren niet goed
bij hun hoofd, daarom waren zij kaal.
Soms staken zij door de afrastering
van het gesticht ons dovenetels toe
met het verzoek ze te vullen, hetgeen
ons wonderlijk voorkwam en daarom
konden we het niet. Terug in het dorp
hoorden wij hen 's avonds hard huilen.
© Redbad Fokkema
Bron: R.L.K. (Redbad) Fokkema [1938-2000] Elke dag is de eerste, Amsterdam, Querido, 1980
* Endegeest: gesticht in Oegstgeest (Z.-H.)
Abonneren op:
Posts (Atom)