donderdag 27 augustus 2009
Later
NIETSVERMOEDEND
Daarnet passerde je het huis
Waar je later komt te wonen,
Waar je elke steen zult kennen
En elke kleur en elk geluid,
Waar je de bomen zult zien groeien
Door de ramen in de zomer,
Waar je je kinderen zult krijgen
En zult waken aan hun ziekbed;
Dat zal daar allemaal gebeuren,
Je fietste er langs en herkende het niet.
© Rudy Kousbroek
Uit: Rudy Kousbroek Dierentalen en andere gedichten, Amsterdam, Augustus, 2009
Het zichtbare zelfde
AAN HET GRENSLAND (I)
Je kijkt over het land de ontelbaarste keer
in je leven naar waar het ophoudt
je zegt tegen ons dit is het grensland
het laatste van de aarde hier om ons heen
je zou willen weten wat voorbij daar is
voorbij het steeds maar weer zichtbare zelfde
je zoekt in de schimmige einder iets als
een gezicht maar van wat of van waar
je denkt aan je jeugd aan 1 Korintiërs 13
nu kijken we nog in een wazige Spiegel
maar straks staan we oog in oog
Rutger Kopland
Uit: Rutger Kopland Toen ik dit zag, Amsterdam, Van Oorschot, 2008
Op de bodem

Uit: Sylvie Marie (1984, Tielt-B.) Zonder, Antwerpen-Amsterdam, Vrijdag/Podium, 2009 (debuutbundel).
Illustratie: "Redding", naaiwerk door Kris Knook.
Met dank voor Het gedicht van de maand (september 2009) aan http://www.poeziepleinschiedam.web-log.nl/
Brood van mij
DOCHTER
Je voeten hebben mijn druiven geplet, je handen
mijn deeg gekneed tot ik geen adem meer kon halen.
Je hebt brood van mij gebakken, dat ik in de ochtend rook
maar dat snel verdroogde. Jij hebt mij leeggeschonken.
Je hebt je sigaretten in mijn mond gedoofd, je gesprekken
op mijn huid geschreven, je glimlach mijn oogbol in geperst.
Je hebt mij uitgekleed en je hebt je in mij
neergelegd, je koude voeten hebben mijn ingewand
kapot getrappeld. Je hebt mijn duim in je mond genomen,
je hebt mijn botten afgekloven. Wat rest:
de vrede waarin je sliep, die ik gestolen heb;
de filmrol van je kindertijd, die ik gesloten heb.
© Tomas Lieske
Uit: Tomas Lieske (ps. van Ton van Drunen, 1943) Hoe je geliefde te herkennen - Amsterdam, Querido, 2006
Vrouw die zich opmaakt
IK HEB EEN WOLK IN MIJN HAND
Zij zadelden de paarden
zonder te weten waarom
Zij zadelden de paarden in het dal
Alles was klaar voor zijn geboorte: een berg
voorouderlijk basilicum keek naar het Oosten
en het Westen. Een olijfboom
vlak bij een olijfboom in de Koran, tilde het taaldak op
azuurblauwe rook maakte de dag klaar voor een vraag
die alleen God aanging. Maart is een verwend kind
onder de maanden. Maart weeft katoen op amandelbomen
en geeft een maaltje kaasjeskruid op het kerkplein
Maart is de plaats voor een zwaluwavond
en voor een vrouw die zich opmaakt
οm in de woestijn te schreeuwen... en zich uitstrekt
in een eik
Nu wordt een kind geboren
en zijn kreet
woont in de kieren
Wij namen afscheid op de trap. Ze zeiden
dat mijn kreet te voorzichtig was geweest
voor gedachteloze planten
dat in mijn kreet regen was
Heb ik mijn broers en zusters iets misdaan
toen ik zei dat ik voor het huis
engelen met wolven had zien spelen
Ik herinner mij
hun namen niet en ook niet
hoe zij spraken - hoe moeiteloos zij vlogen
Mijn vrienden spreidden 's avonds hun vleugels en lieten
geen sporen na. Zal ik mijn moeder zeggen
dat ik andere broers en zusters heb
die een maan op mijn balkon leggen
en een mantel van kamille weven met hun naalden
Zij zadelden de paarden
zonder te weten waarom
Zij zadelden de paarden
tegen het einde van de nacht
Zeven aren zijn genoeg voor een zomertafel
Ik heb zeven aren en in elke aar
laat de akker een graanveld groeien
Mijn vader haalt water uit zijn put, zegt
droog niet ορ. Hij pakt mijn hand
om te zien hoe ik groei als postelein
Ik loop oρ de rand: ik heb twee manen
één hoog boven mij
en één zwemt in het water... ik heb twee manen
net als eerdere manen, zeker van hun gelijk
Wetten... ze hebben ijzeren zwaarden
tot ploegen gesmeed
Het zwaard zal niet goedmaken wat
de zomer bedierf, zeiden ze. Ze baden
lang, zongen lofzangen op de natuur
en zadelden de paarden
om een paardendans te dansen
in de zilvernacht
De wolk in mijn hand deed pijn
Van de aarde wil ik niet meer dan
deze aarde: de geur van kardemom en stro
tussen mijn vader en het paard
De wolk in mijn hand deed pijn
maar ik wil van de zon
niet meer dan een sinaasappelpit en
goud dat vloeit uit de oproep tot gebed
Zij zadelden de paarden
zonder te weten waarom
Zij zadelden de paarden
tegen het einde van de nacht en wachtten
tot een schim uit de spleten kwam
© Mahmoud Darwish
- vert. Kees Nijland en Asad Jaber -
Uit: Mahmoud Darwish Waarom heb je het paard alleen gelaten. Maassluis, Uitgeverij de Brouwerij, 2009.
woensdag 26 augustus 2009
Reislust
ZWARTE HOEK
Hier begint het land, in deze zwarte hoek. Het water
bij De Zwarte Haan ligt bijna spiegelglad. Kleine
rimpels in mijn spiegelbeeld. Ootmoed en geluk
gaan kalm in mij tekeer. Sint Jabik legt zijn hand
op deze vlek. Een vonk ontsteekt de zon. Reislust
suddert op het kleinste pitje gaar. Mijn pelerine en
mijn schoenen zijn behaaglijk aan het stramme lijf.
In het water van de zee doop ik de staf –
oh hoed, bescherm mijn ogen tegen almaar meer,
onstuimig licht, als ik de eerste stappen zet.
Chrétien Breukers
Uit: Chrétien Breukers Gysbert Japicx bezoekt het Drielandenpunt, Leeuwarden, Friese Pers Boekerij, augustus 2009.
De poëzie in deze bundel wordt in drie talen aangeboden: het Fries, het Nederlands en het Limburgs (omgeving Weert).
ZJWARTE HOOK
Hie begintj ’t landj, in deze zjwarte hook. ’t Water
bie De Zjwarte Haan ligktj bienao sjpegelglaad. Klein
rumpels in mien sjpegelbeeldj. Nederigheid en gelök
gaon kalm in mich te seil. Sint Jaobik ligktj zien handj
op dit buurtsjap. Ein vónk óntsjtiktj de zón. Zin väör te reize
suddertj op ’t kleinste pitje gaar. Miene pelgrimsmantjel en
mien sjoon zitte mich wie ein koet aan ’t houte lief.
In ’t water van de zieë duip ich de sjtaaf –
aoh hood, besjerm mien uig taege mier en mier,
broestig leecht, as ich de ieërste traej zit.
SWARTE HOEKE
Hjir begjint it lân, yn dizze swarte hoeke. It wetter
by De Swarte Hoanne leit suver as in spegel. Lytse
ronfels yn myn spegelbyld. Dimmenens en lok
gean kalm yn my te kear. Sint Jabik leit syn hân
op dizze flekke. In fûnk ûntstekt de sinne. Reislangst
soarret op it leechste pitsje gear. De pylgermantel en
de skuon sitte my noflik oan ’t kerbintich liif.
Yn it wetter fan de see doopje ik de stêf –
och hoed, beskermje myn eagen tsjin it al mar mear,
brûzich ljocht, as ik de earste stappen set.
Zie ook:
http://rotterdampoetrylakes.blogspot.com/2009/08/de-borst-van-de-grammatica.html
Spinrag
DE WEG NAAR HET BINNENSTE
Op weg naar de bronnen van taal
dwaalde je door een nachtelijk landschap
waar in plaats van stenen open ogen liggen.
Toen verzonk de weg als ijs in een plas
en je viel. Een paar duizend jaar.
Je belandde
in een woest spinragkeldertje zonder
ramen. Bij de muur hurkten twee
drie kreupele woorden
(ik… weg… groen)
en op de vloer lag
gejammer.
Je sloot de deur en holde terug.
Het binnenste, dacht je,
het binnenste zit vast wel buiten.
© Miroslav Holub
Uit: Miroslav Holub De geboorte van Sisyphus, samengesteld en uit het Tsjechisch
vertaald door Jana Beranová. Amsterdam, De Bezige Bij, 2008
maandag 24 augustus 2009
Kermisattracties
¿LE GUSTA ESTE JARDIN?
Als ik mijn zonnebril afzet
is deze wereld nog angstaanjagender.
Hij is echt. De juiste kleuren
kruipen op de juiste plaatsen.
Een slang glibbert over alles wat hij tegenkomt. Zonet
heeft hij ons aangeraakt.
Sneeuw zal gaan vallen en alles bedekken.
Maar voorlopig is de stad nog zichtbaar - een zwart
bot zo nu en dan verlicht door koplampen
van kleine autootjes, ik zit hoog
en kijk. Het is avond. Ze zijn nu dicht
alle kermisattracties.
Avond. Mannen keren huiswaarts met hun buit.
Gulzige priesters zijn in staat
alleen zichzelf te verlossen. Een hond liep
met ons mee en stonk. Mijn documenten
zijn vergaan. Alles wat ik liefhad
is vergaan. Ik ben gezond en ongedeerd.
Er staat niets over mij in de Grondwet.
Marcin Świetlicki
Uit: Karol Lesman (red. en vert.) Heb medelijden, tijd. Poolse poëzie van de twintigste eeuw. Leiden, Plantage, 2003.
Marcin Świetlicki (1961), rebel onder hedendaagse Poolse dichters, weigerde ooit een prijs te aanvaarden uit handen van zijn grote collega Czeslaw Milosz.
Herfst
REEËN
ik vroeg of je nog van me hield
en je zweeg lange tijd
tot je 'kijk', zei, 'beneden'
daar stonden in langzaam
en laaghangend licht
twee reeën een ogenblik stil,
toen vluchtten zij snel en gewichtloos
het struikgewas in
hier en daar werden bladeren geel
dat was wat je daarna zou zeggen
'september, de herfst komt er aan'
© Miriam Van hee
Uit: Miriam Van hee De bramenpluk, Amsterdam, De Bezige Bij, 2002
zondag 23 augustus 2009
Opalen oorbellen
Aan de waslijn met kleren op het terras.
Aan de vrouwen van de oude schilders (echte en fantastische).
Aan hen die in het algemeen verloren, vergeten, verraden
zijn. Aan sommige moordenaars. Aan de mooie
studente met de mauve
opalen oorbellen. (Schitterend schreed ik voort
in de nacht. Zonder te zinken. Over het zeevlak).
Aan de open ramen in de zomer. Aan je duistere handen.
Aan de violette
kleur van je ogen wanneer de lucht betrekt. Of wanneer
het hard waait. Of wanneer...
Aan de dood... De lente is de brief die ik je schrijf.
Aan Bertolt Βrecht.
© Násos Vayenás
Uit: Dooltocht van een niet-reiziger
in: Násos Vayenás Biografie en andere gedichten – vertal. uit het Grieks: Marko Fondse en Hero Hokwerda.
Amsterdam, Het Griekse Eiland, 1990.
De bladeren zullen mij voorlezen
FRUITPLUK
Ik werd wakker en samen met de ochtend vond ik deze brief.
Ik weet niet wat erin staat want ik kan niet lezen.
Ik zal de wijze man met de neus in de boeken gerust laten.
Ik zal hem niet storen, want hij kan wel lezen.
Wat er in de brief staat?
Laat mij hem aan mijn voorhoofd houden en aan mijn hart
drukken.
Wanneer de nacht stil groeit en de sterren een voor een ver-
schijnen zal ik hem op mijn schoot openvouwen en stil blij-
ven zitten.
De ritselende bladeren zullen mij luidop voorlezen wat erin
staat, de snelle stroom zal het roepen en de zeven wijze ster-
ren zullen het zingen vanuit de lucht.
Ik kan niet vinden wat ik zoek, ik versta niet wat ik zou leren;
maar deze ongelezen brief heeft mijn last verlicht en maakt
van mijn gedachten liedjes.
Rabindranath Tagore
Uit: De mooiste van Rabindranath Tagore - vert. Ivo van Strijtem. Atlas, Amsterdam, 1997.
Rabindranath Tagore (1861-1941) kreeg in 1913 de Nobelprijs voor Literatuur. Hij werd de bekendste Bengaalse schrijver die grote invloed had op Mahatma Gandhi, de leider van de geweldloze beweging die naderhand in 1948 de onafhankelijkheid van India afdwong.
Tagore werd in het jaar 1913 ook de eretitel 'Sir' toegekend, maar die gaf hij zes jaar later terug uit protest tegen het gewelddadige optreden van de Britse koloniale overheersers.
De eerste trein
In de keuken zetten wij ons neer,
Jij en ik, en verder niemand meer
Het mes is scherp en brood is er volop...
Pomp gerust de primus nog eens op,
Of bind anders voor het morgenlicht,
Met een stukje touw de koffer dicht,
Want dan nemen we de trein
Naar een plek waar we onvindbaar zijn.
Uit: De meisjes van Zanzibar - Zesentwintig Russische gedichten vertaald door Leidse slavisten met Karel van het Reve.
Maastricht, Gerards & Schreurs, 1988
zaterdag 22 augustus 2009
De borst van de grammatica

JAPICX PEINST OVER DE TAAL
Mijn moedertaal is niet de taal die u
nu leest. Ik heb haar zelf gemaakt. Uit klei.
Uit leem. Met ganzenveer en zangersstrot.
Ik heb taal gemaakt. U maakt haar kapot.
Maar ergens is het woord en dat is wreed.
Het slaat u in uw zelfvoldane smoel.
Want woord is wet en wet is goed. Ik zeg:
ik vader over uwe taal. Moeder
over de grammatica. Geef de borst
aan alle lust om nú het woord te nemen
© Chrétien Breukers
Uit: Chrétien Breukers Gysbert Japicx bezoekt het Drielandenpunt, Leeuwarden, Friese Pers Boekerij, augustus 2009.
De poëzie in deze bundel wordt in drie talen aangeboden: het Fries, het Nederlands en het Limburgs (zoals gesproken in de omgeving van Weert).
In Gysbert Japicx bezoekt het Drielandenpunt reist de grote 17e-eeuwse Friese dichter Gysbert Japicx van Zwarte Haan in Friesland naar het Drielandenpunt in Limburg. Een kort bezoek aan het dichtbij dit grenspunt gelegen staatje Moresnet wordt hem echter fataal. Japicx sterft er aan de pest. Welbeschouwd is dat heel toepasselijk, aldus de omslagtekst van de bundel, want Moresnet is de vrijstaat waar ooit het ideaal van een universele taal (het Esperanto) werd beleden.
Behalve een reis door de taal is deze bundel ook een reis door de tijd. Japicx maakt kennis met dichters als Pierre Kemp, Cornelis van der Wal, H.H. ter Balkt en Douwe Tamminga. Bovendien spaart hij de roede niet, waar het contemporaine dichters betreft: ‘Veel te fraai zijn de verbuigingen / van Tjêbbes krullentaal.’
Japicx prakkezeertj äöver de taal
Mien modertaal is neet de taal die gae
noe laestj. Ich höb häör zelf gemaaktj. Oet klei.
Oet leim. Mèt gaozevaer en zengerssjträöt.
Ich höb taal gemaaktj. Gae maaktj häör kepot.
Mer örges is ’t waord en det is wrieëd.
’t Flaertj uch in uer verwaandj gevraet.
Want waord is wèt en wèt is good. Ich zègk:
ich vader äöver uer taal. Moder
äöver de grammatica. Gaef de mem
aan alle zin väör noé ’t waord te pakke.
Japicx prakkesearret oer de taal
Myn memmetaal is net de taal dy’t jo
no lêze. Ik ha har sels makke. Ut klaai.
Ut liem. Mei guozzefear en sjongershals.
Ik ha taal makke. Jo meitsje har stikken.
Mar earne is it wurd en dat is wreed.
It slacht jo yn jo selsfoldiene freet.
Want it wurd is wet en wet is goed. Ik sis:
ik stean as heit oer jim taal. As mem
oer de spraakkeunst. Jou it boarst
oan elk ferlet om nó it wurd te nimmen.
Bagage
OP THOMAS ZIJN VIERDE VERJAARDAG
Later, mijn jongetje, word je een man,
later reikhals je als een giraffe naar het hoe en het waarom.
Men zal je stempelen als bagage.
Men zal je kwetsen om je wens en je droom.
En jij zal trachten eens en voorgoed te fotograferen
het hoe en het waarom van de vrouw
die kantelt in je lakens
die zingt naarmate je ontdubbelt in haar vel.
En nog later, jongetje, wordt
je leven een plakboek.
Maar nog lange niet, nog lange niet.
Hugo Claus
Uit: Hugo Claus De Wangebeden, Amsterdam, Bezige Bij, 1978
vrijdag 21 augustus 2009
Zij moest zich bukken
UITDRIJVING
'Jij maakt van mij iets wat ik niet ben.'
Zij moest zich toen bukken
om iets op te rapen; ik zag
enkele wervels,
raakte toen snel
haar ruggegraat aan
Zij rilde; draaide zich om,
richtte zich op;
groet lachend
en is weg
*
Op zijn linkerzij zijn gaan liggen;
op mijn rechterzij moeten liggen.
Het niet te kunnen vergeten
gezicht: met steeds meer moeite
herinnerd, opnieuw
gezien. De ogen daarin;
de jukbeenderen,
de neus; haar mond
die ik nooit heb gekend.
*
Dat je nooit hebt bestaan.
Opeens liet ik mij vallen;
en ik verberg mijn gezicht.
De winter is al lang dood.
De gierzwaluwen zijn terug.
Heb ik altijd van je gehouden;
of heeft zij nooit bestaan.
Herinneringen
zijn geen herinneringen.
Herinnering is perceptie.
*
Waar zij zich nu bevindt, nu,
weet ik niet. Net als zij
aan mij denkt, toevallig, denk
ik misschien niet
aan haar. Zo is er, juist
als er niets is, altijd
wat. Door de beweging
te loochenen
red ik het zelfs
hier niet, nu niet.
*
Zodra het zich aankijkt
is het nooit iets anders.
Het is ondeelbaar,
onaftelbaar.
Kom nog op mijn schoenen staan:
dan zie ik je gezicht.
Het is midden op de dag;
het heeft geregend;
je ogen glinsteren naar iets;
een mier zoekt iets.
*
Helder geworden in mijn hoofd
ik denk dat ik in mijn hoofd zit;
de andere eilanden
kan ik weer zien. Ook de zee
lijkt tot rust gekomen.
Zo herhaal ik mijzelf:
beheerste radeloosheid om niets.
De myrte is opnieuw gaan bloeien.
Met een verse lauriertak
sla ik de meeste vliegen
nog van mij af.
*
Zij bukt zich
om iets op te rapen:
want zij had wat laten vallen.
Om haar zich zo te zien bukken
heb ik haar iets laten vallen.
Voor zij het vertrek verlaat
en mij achter zich dicht trekt,
laat ik het haar nog een keer doen.
En zo is het goed: meer niet.
Eindelijk: wees weg.
Het ga je goed.
© Hans Faverey
Uit: Hans Faverey Lichtval, Amsterdam, De Bezige Bij, 1981.
Bondig
HET SCHRIJVEN VAN EEN C.V.
Je moet een aanvraag indienen
en bij die aanvraag een c.v. insluiten.
Ongeacht de lengte van het leven
moet het c.v. kort zijn.
Bondigheid en selectie zijn verplicht.
Vervang landschappen door adressen
en wankele herinneringen door vaste data.
Van alle liefdes volstaat de echtelijke,
en van de kinderen alleen die welke geboren zijn.
Wie jou kent is belangrijker dan wie jij kent.
Reizen alleen indien buitenslands.
Lidmaatschappen waarvan, maar niet waarom.
Onderscheidingen zonder waarvoor.
Schrijf zo alsοf je noοit met jezelf hebt gepraat
en altijd ver uit je eigen buurt bent gebleven.
Ga zwijgend voorbij aan honden, katten, vogels,
rommmeltjes van vroeger, vrienden en dromen.
Liever de prijs dan de waarde,
de titel dan de inhοud.
Eerder nog de schoenmaat dan waarheen hij lοοpt,
hij voor wie jij doorgaat.
Daarbij een foto met één oor vrij.
Zijn vorm telt, niet wat het hoort.
Wat hoort het dan?
Het dreunen van papiervernietigers.
© Wíslawa Szymborska
- uit het Pools vertaald door Gerard Rasch -
Uit: Wíslawa Szymborska Einde en begin, Amsterdam, Meulenhoff, 1999
Meerwerk
DE REKENING
sinds de staatssecretaris en het voltallige kabinet hebben
besloten dat kunstenaars hun eigen broek dienen op te
houden, nemen wij naast het penseel ook het heft in
handen...wij fuseren met onszelf ter wille van de synergie,
hanteren de kwast met verve en de kassabel met een druk
op de knop tot vreugde van de aandeelhouders... u koopt
als klant in feite niets dan het lege vel papier er volgt een
toeslag voor de verf... het prise-partout wordt separaat
gefactureerd... indien u wenst dat het product wordt
gesigneerd dan is dit meerwerk... op humoristische
kunstwerken drukt vermakelijkheidsbelasting... kunst
die voor de muur hangt is logischerwijze onderhevig aan
precariorechten... bij wandschilderingen en fresco's is het
een andere zaak... komt u van elders dan is de toeristen-
belasting van toepassing... u kunt er voor eigen rekening
een lijst om laten zetten... alles franco huis en ex btw...
maar als het object tenslotte bij u thuis hangt en u er elke
dag slechts een half uurtje naar kijkt dan hebt u de kosten
er zonder twijfel binnen zestien jaar uit...
Hans Wap
Uit: Hans Wap De laatste lemming, Varik, De Weideblik, 2008
Weemoedigheid
HET HUWELIJK
Toen hij bespeurde hoe de nevel van de tijd
in d'ogen van zijn vrouw de vonken uit kwam doven,
haar wangen had verweerd, haar voorhoofd had doorkloven
toen wendde hij zich af en vrat zich op van spijt.
Hij vloekte en ging te keer en trok zich bij de baard
en mat haar met de blik, maar kon niet meer begeren,
hij zag de grootse zonde in duivelsplicht verkeren
en hoe zij tot hem opkeek als een stervend paard.
Maar sterven deed zij niet, al zoog zijn helse mond
het merg uit haar gebeente, dat haar toch bleef dragen.
Zij dorst niet spreken meer, niet vragen of niet klagen,
en rilde waar zij stond, maar leefde en bleef gezond.
Hij dacht: ik sla haar dood en steek het huis in brand.
Ik moet de schimmel van mijn stramme voeten wassen
en rennen door het vuur en door het water plassen
tot bij een ander lief in enig ander land.
Maar doodslaan deed hij niet, want tussen droom en daad
staan wetten in de weg een praktische bezwaren
en ook weemoedigheid, die niemand kan verklaren,
en die des avonds komt, wanneer men slapen gaat.
Zo gingen jaren heen. De kindren werden groot
en zagen dat de man die zij hun vader heetten,
bewegingsloos en zwijgend bij het vuur gezeten,
een godvergeten en vervaarlijke aanblik bood.
Rotterdam 1910
Willem Elsschot
uit: Willem Elsschot (1882-1960) Verzameld Werk, inclus. de gedichten. Amsterdam, Athenaeum-Polak & Van Gennep, 2005
Borstwering
De engel buigt zich dieper en dieper
over de borstwering, totdat het
van opwinding begint te tintelen
in zijn vleugels. Zou hij zich
misschien naar beneden storten
en hun zo de kans geven te tonen
wat hij waard is als engel?
Dieper en dieper voorover:
de tinteling, de hunkering
in zijn slagpennen; de spreuken
herhalend, de spreuken vergeten;
waan, of wezen, of alletwee
voorbij. Maar waarom neuriet
hij dan niet, die engel van je,
die al paars wordende schaduw
waar ooit een balustrade was?
© Hans Faverey
Uit: Hans Faverey Tegen het vergeten, Amsterdam, De Bezige Bij, 1988
Dit veel te grote blauw
EEN KRAAI BIJ SIENA
Hoe een kraai vliegt over de heuvels
bij Siena: een verkreukelde zwarte lap
boven het koperen landschap.
Werkt zich rot, denk je van onder af,
met die averechtse vleugels.
Door de kijker zijn slimme snavel,
zijn eigenwijs hoofd: hij lapt
het toch maar. Niet de begaafde
vlechtwerken boven de stad
van de zwaluwen - hij blijft een aardse
zitter, die heeft gedacht
waarom zij wel verdomme? en is opgestegen
om zich verbaasd te begeven
naar dit veel te grote blauw.
Hoe zich deze woorden bewegen
ongeveer van mij naar jou.
© Willem van Toorn
Uit: Willem van Toorn Een kraai bij Siena, Amsterdam, Querido, 1979.
Abonneren op:
Posts (Atom)